Jij maakt je zorgen om je kind. Je ziet dat het niet goed gaat. Je wilt hulp zoeken, maar je partner vindt dat helemaal niet nodig. Je krijgt van hem alleen maar weerstand. Volgens hem valt het allemaal wel mee. Het hoort bij de leeftijd. En ondertussen zit jij met je zorgen. Wat moet je doen als je partner niet wil dat jullie hulp zoeken voor jullie kind?
Het is ontzettend lastig als jij je zorgen maakt en je partner die zorgen niet deelt. Daardoor kun je gaan twijfelen aan jezelf. Stel ik me aan? Maak ik het groter dan het is? Het kan zelfs voelen alsof je er helemaal alleen voor staat.
Het is een lastig dilemma. Je wilt je kind helpen, maar je wilt ook niet voortdurend ruzie met je partner. Misschien merk je dat je steeds voorzichtiger wordt in wat je zegt of doet, omdat je bang bent dat er weer discussie ontstaat. Ondertussen verandert er niets aan de situatie en blijven jouw zorgen.
Wat doe je als jij voelt dat er iets moet gebeuren, maar je partner daar heel anders over denkt?
Waarom wil je partner geen hulp zoeken voor jullie kind?
Er kunnen verschillende redenen zijn waarom je partner geen hulp wil zoeken.
Misschien vindt hij oprecht dat het gedrag van jullie kind bij de leeftijd hoort. Hij ziet andere dingen dan jij, en jullie beoordelen die ook anders door jullie eigen ervaringen. (Wil je onderzoeken of het gedrag van je kind normaal pubergedrag is of probleemgedrag? Doe de gratis check) Het kan ook zijn dat hij bang is voor het oordeel van anderen. Wat zullen mensen denken als ze weten wat jullie kind doet en dat jullie daar hulp bij nodig hebben? Of misschien vindt hij het moeilijk om te erkennen hoe ernstig de situatie is. Omdat hij zich schaamt, of omdat hij zelf ook niet meer weet wat hij eraan kan doen.
Het kan dus zijn dat jullie hetzelfde willen, namelijk dat het goed gaat met jullie kind, maar dat jullie heel anders omgaan met wat er gebeurt.
Je hoeft je partner niet te overtuigen
Als je partner jouw zorgen niet deelt, is het verleidelijk om hem steeds opnieuw te proberen te overtuigen.
Je vertelt wat je hebt gezien, legt uit waarom je je zorgen maakt. Je probeert duidelijk te maken dat er echt iets moet gebeuren. Maar vaak levert dat vooral meer spanning op, meer weerstand en meer gedoe met je partner. Het kan zelfs voelen alsof je niet alleen je kind kwijtraakt, maar ook je partner. Jullie komen tegenover elkaar te staan, terwijl je juist samen zou willen optrekken.
Wat ik je wil meegeven: je hoeft hem niet te overtuigen van jouw gelijk. Je hoeft het niet eens te worden over de oorzaak of de ernst van het gedrag om zelf te mogen onderzoeken wat jij anders kunt doen.
Probeer het gesprek met je partner niet steeds te voeren vanuit de vraag of jullie hulp moeten zoeken. Je kunt ook vertellen wat de situatie met jou doet en waar jij tegenaan loopt. Je hoeft hem niet te overtuigen, maar je mag wel aangeven dat jij ondersteuning nodig hebt.
Je mag zelf hulp zoeken, ook als je partner dat niet wil
Misschien merk je dat je voortdurend gespannen bent. Dat je slecht slaapt, steeds controleert waar je kind is of niet meer weet hoe je op zijn gedrag moet reageren. Misschien weet je verstandelijk best wat je zou willen doen, maar lukt het je op het moment zelf niet.
Daar kun je zelf mee aan de slag. Niet om tegen je partner in te gaan, maar om te onderzoeken wat er bij jou gebeurt en hoe je steviger kunt staan in deze situatie. Door zelf hulp te zoeken, kun je anders leren omgaan met de zorgen, de spanning en de machteloosheid die je misschien ervaart.
Want ook als je kind niet bij de begeleiding aanwezig is en je partner niet meedoet, kun je thuis dingen anders gaan aanpakken. In mijn begeleiding kijk ik niet alleen naar het gedrag van je kind, maar juist ook naar wat er tussen jou en je kind gebeurt. Daar liggen vaak mogelijkheden om iets te veranderen aan de dynamiek thuis.
Maar werkt het wel als alleen jij aan de slag gaat?
Misschien vraag je je af of het wel zin heeft om zelf hulp te zoeken. Als je partner niet achter jouw keuze staat en denkt dat je het gedrag van jullie kind niet kunt veranderen als maar één ouder aan de slag gaat, wat schiet je daar dan mee op?
Ik begrijp die twijfel. Toch hoeft je partner niet mee te doen om verschil te kunnen maken.
De manier waarop jij reageert, de keuzes die je maakt en de ruimte die je je kind geeft, hebben invloed op wat er thuis gebeurt. In mijn begeleiding kijken we naar wat er tussen jou en je kind gebeurt en hoe jij daar op een andere manier mee om kunt gaan.
Je leert anders reageren, duidelijker je grenzen aangeven en tegelijkertijd de verbinding met je kind behouden. Dat kan de dynamiek thuis veranderen, ook als je partner niet meedoet.
Dat betekent niet dat jij alles alleen moet oplossen of verantwoordelijk bent voor het gedrag van je kind. Wel dat je meer invloed hebt dan je misschien denkt. Het kan best zijn dat je partner op een later moment alsnog openstaat voor hulp. Misschien verandert er iets doordat hij ziet dat jij anders met de situatie omgaat. Maar dat hoeft niet jouw doel te zijn. Je mag deze stap ook voor jezelf zetten.
Je hoeft niet te wachten tot je partner hulp wil
Misschien wacht je al een tijd tot je partner er ook klaar voor is. Tot hij inziet dat er iets moet veranderen. Maar ondertussen blijf jij met je zorgen zitten.
Je hoeft niet te wachten. Je mag zelf onderzoeken wat jij kunt doen om de situatie thuis te veranderen. Niet omdat jij alles alleen moet oplossen, maar omdat je niet langer machteloos wilt toekijken.
Wil jij niet langer alleen blijven worstelen met het gedrag van je kind en de weerstand van je partner? In een gratis afstemsessie kijken we samen naar jouw situatie. Je ontdekt welke mogelijkheden er zijn om zelf een eerste stap te zetten, ook als je partner nog niet zover is.
