Om 03.17 uur lig je nog steeds wakker
Het huis is stil. Niet helemaal stil. De koelkast slaat af en aan. Er tikt ergens een leiding. Buiten rijdt een auto langzaam door de straat en daarna is het weer stil.
Je ligt op je rug en kijkt naar het plafond. Naast je slaapt je man.
Je hebt geprobeerd niet op je telefoon te kijken. Je weet dat het toch niets verandert. Toch pak je hem weer van het nachtkastje.
03.17 uur.
Geen bericht.
Je legt je telefoon terug. Draait je op je zij. En dan begint het weer.
Niet eens een duidelijk verhaal in je hoofd. Meer losse beelden. Een bonk op de voordeur, de politie voor de deur. Je zoon erachter, beschaamd, schuldig.
Je voelt je hart sneller kloppen.
Wat als het straks echt misgaat?
Je denkt terug aan de afgelopen maanden. Aan dingen die je hebt gezegd, die je misschien anders had moeten aanpakken. Aan dat moment waarop je dacht: nu moet ik echt iets doen.
Maar wat?
Je hebt al zo vaak geprobeerd het gesprek aan te gaan.
Soms denk je: Misschien had ik eerder moeten zien wat er aan de hand was.
Dat is misschien nog wel het pijnlijkste. Niet alleen bang zijn voor wat je kind doet, maar ook bang zijn dat jij als moeder tekortgeschoten bent.
Je hoort een sleutel in het slot. Geschuifel in de gang. Voetstappen die zacht proberen te doen. Pas als je de kamerdeur hoort dichtgaan, zakt je lichaam een beetje terug in het matras. Je kijkt opnieuw op je telefoon.
04.07 uur. Nog even, en je moet gewoon weer opstaan. Niemand op je werk weet hoe je nacht eruitzag, hoeveel zorgen je je maakt. Hoe het je opbreekt dat je er met niemand over kan praten. Want wat kan je nog doen?
Het is verschrikkelijk.
Je kunt de keuzes van je kind niet beinvloeden, maar dat betekent niet dat je machteloos bent. Er is iets waar je wel invloed op hebt.
Op hoe jij staat.
Op wat jij wel en niet accepteert.
Op hoe jij reageert wanneer de spanning oploopt.
Op de grenzen die je stelt.
En op de manier waarop je contact blijft maken met je kind, ook als je bang bent.
Dat is niet hetzelfde als zeggen dat jij verantwoordelijk bent voor het gedrag van je kind.
Integendeel.
Het is juist het verschil tussen verantwoordelijkheid nemen voor jouw deel en verantwoordelijkheid dragen voor het hele leven van je kind.
Daar gaat mijn nieuwste podcast over: Ik ben bang dat mijn kind crimineel wordt.
Over de angst die je als ouder kunt voelen, het schuldgevoel. En over de vraag die misschien belangrijker is: Als ik het gedrag van mijn kind niet kan veranderen, wat kan ik dan wel veranderen?
Je hoeft het antwoord niet midden in de nacht te vinden, maar misschien is het wel tijd om er eens samen naar te kijken.
