Je wil niet, maar je doet het toch. Je gaat naar de verjaardag terwijl je eigenlijk doodop bent. Je plant de zondag vol omdat een lege dag voelt alsof je iets mist. Je zegt ja terwijl je al weet dat je er chagrijnig bij zit. Als ouder ben je misschien ook nog eens bezig met wat anderen van je vinden als ouder. Je wilt het goed doen. Je wilt niet moeilijk doen of dat andere ouders denken dat je te streng bent. Of juist te makkelijk. En ondertussen heb je geen idee meer wat je er zelf eigenlijk van vindt.
Waarom je zo bezig bent met wat anderen van je vinden als ouder
Het heeft niks te maken met hoe slim je bent of hoe goed je je leven op orde hebt.
Want je kunt van buiten alles hebben. Goede baan. Gezin. Vrienden. En toch constant bezig zijn met wat de ander van je vindt. Doe ik het wel goed? Ben ik niet te streng? Had ik mijn puber toch moeten laten gaan? Wat zullen andere ouders hiervan vinden?
Veel ouders ervaren hierdoor een vorm van twijfel die aan de buitenkant bijna niemand ziet. Dat stemmetje zegt niet: goed gedaan. Dat stemmetje vraagt: maar zouden we niet nog even…? Misschien moet je toch maar ja zeggen. Misschien moet je het nog een keer uitleggen.
Wat er gebeurt als je leeft vanuit verwachtingen van anderen
Je agenda loopt over. Je zegt ja voor je goed en wel hebt nagedacht of je het ook wil. En bij je puber kan hetzelfde gebeuren, want die leert van wat jij doet. Jij zegt ja tegen iets waar je eigenlijk geen goed gevoel bij hebt. Je laat een grens los omdat je geen ruzie wilt. Je twijfelt aan jezelf omdat andere ouders het anders lijken te doen en zit vervolgens met een rotgevoel. Je puber doet hetzelfde.
Waarom nee zeggen als ouder soms zo moeilijk is
Je bent boos. Op je kind, maar misschien ook een beetje op jezelf. Terwijl je toch helemaal gedaan hebt wat je dacht dat er van je verwacht werd. Dat is wat er gebeurt als je geleefd wordt door wat je denkt dat anderen verwachten. Je doet het allemaal, maar het voelt niet goed en niet als wie jij wilt zijn. En hoe meer je vanuit die twijfel gaat reageren, hoe moeilijker het wordt om rustig en duidelijk je eigen grens te voelen.
Wat als je je eigen gevoel weer kunt vertrouwen?
Onlangs had ik een situatie met een feestje van mijn zoontje. Zwemmen buiten, zijn beste vriendjes uitgenodigd. Hij had er zo naar uitgekeken. En toen keek ik naar buiten. Herfst. Wind. Te koud. Ik voelde meteen wat er moest gebeuren: het feestje niet afzeggen, maar verplaatsen. Die dag binnenshuis en het zwemmen een andere keer. Alleen daarna kwam de twijfel. Wat zullen de andere ouders ervan vinden? Hoe teleurgesteld wordt mijn zoontje? Kan ik dit wel doen? Toch ben ik bij mijn eerste gevoel gebleven.
Weet je wat er gebeurde? Mijn zoontje ging er meteen in mee. Geen gedoe. Geen tranen. En alle ouders waren eigenlijk alleen maar blij met mijn beslissing. Want als jij ergens volledig achter staat, kan de ander daar ook achter staan. Dat betekent niet dat je kind het altijd met je eens zal zijn. Maar als jij zelf blijft twijfelen, voelt je kind die twijfel vaak ook. Dat is wat er gebeurt als je weer leert je eigen gevoel te volgen.
Grenzen aangeven als ouder begint bij voelen wat jij wilt
Het begint niet met grenzen aangeven. Het begint met voelen wat jij wil. Want heel vaak weten we dat niet meer. We zijn zo gewend om te kijken naar wat er van ons verwacht wordt dat we onze eigen behoefte allang niet meer herkennen. Zeker als je kind ouder wordt en de gevolgen van je keuzes groter lijken, kan het lastig zijn om daarbij te blijven. Eigenlijk is de vraag dus niet: hoe zeg ik nee? De vraag is: wat vind ik hiervan? Waar ligt voor mij de grens?
Als je dat weet, worden keuzes een stuk makkelijker en is de nee ook veel gemakkelijker uit te spreken. Dan hoef je je niet meer druk te maken om wat iedereen ervan vindt. Dan sta je gewoon voor je eigen keuze. Voor veel ouders begint hier ook het leren van grenzen stellen, zonder schuldgevoel of twijfel.
Je hoeft niet de ouder te zijn die door iedereen begrepen wordt
Als ouder wil je het goed doen, maar goed ouderschap betekent niet dat iedereen jouw keuzes begrijpt. En ook niet dat je kind altijd blij is met jouw beslissing. Soms betekent goed ouderschap juist dat je durft te blijven staan bij iets wat voor jou belangrijk is.
Niet omdat jij het beter weet dan iedereen, maar omdat jij als ouder mag voelen: dit past bij mij, bij ons en bij wat ik belangrijk vind. Je hoeft niet de ouder te zijn die door iedereen begrepen wordt. Je mag de ouder zijn die achter zijn eigen keuzes kan staan. Dan kan er rust ontstaan. Niet omdat je kind braaf doet wat je zegt, maar omdat jij niet steeds twijfelt aan jezelf.
