Ik denk als moeder vaak: over een paar weken wordt het rustiger. Hoe vaak heb jij dat al gedacht? Dan neem ik tijd voor mezelf. Dan ga ik vaker mediteren, naar de sauna, een middag alleen. Precies dat waar ik dan zo’n behoefte aan heb. En hoe vaak kwam die week, om er vervolgens achter te komen dat hij net zo vol zat als alle andere weken?
Boodschappen.
Afspraken.
Kinderen die gehaald en gebracht moeten worden.
Dingen die moeten.
En ongemerkt schuift de tijd voor mij weer naar de achtergrond.
Het uitgestelde leven, gun jij jezelf tijd voor jezelf?
We doen dit niet alleen van week tot week, maar ook in het grote plaatje. Want goed voor jezelf zorgen is niet altijd gemakkelijk. We zeggen:
Als de kinderen groter zijn…
Zodra ze naar school gaan…
Als ik een dag minder ga werken…
Dan is er ruimte.
Dan is er tijd voor mij.
Maar is dat echt zo?
Want vaak vullen die uren zich opnieuw.
Met nieuwe verplichtingen.
Nieuwe verantwoordelijkheden.
Nieuwe ‘moetjes’.
En die moetjes, die zorgen dat er geen moment meer voor jezelf is.
Dat is niet verkeerd, soms loopt een dag of een week gewoon zo. Maar je moet de keuze wel bewust maken en het je niet laten overkomen.
Vaak gebeurt dat niet.
We worden meegezogen.
Zonder stil te staan.
Zonder echt te kiezen.
En ook dat is een keuze.
Een keuze die consequenties heeft.
De consequenties van niet kiezen voor jezelf
De keuze om geen tijd voor jezelf te nemen heeft consequenties. De keuze om wél dat uur voor jezelf te kiezen heeft ook consequenties. Het verschil is bewustzijn. Wat we vaak doen
is niet echt kiezen.
We laten ons leiden door het urgente. Door alles wat ‘ineens’ belangrijk lijkt. En voor je het weet, bestuur je je eigen leven niet meer. En dan wil ik je iets vragen.
Hoelang blijf je accepteren dat jij niet de belangrijkste persoon in je leven bent? Dat je altijd iemand anders op de eerste plaats zet. Dat jij niet achter het stuur zit, maar dat het leven jou bestuurt.
Waarom tijd voor jezelf geen egoïsme is, zeker als moeder
Wat doet het met je als je voelt dat je dit eigenlijk niet meer wilt. Dat je meer aandacht wilt geven aan jezelf.
Meer liefde.
Meer ruimte.
Niet uit egoïsme, maar omdat jij dat waard bent. Omdat jij die rust verdient en omdat jij, door voor jezelf te kiezen, meer jezelf wordt.
En nee, jezelf op de eerste plek zetten betekent niet dat je kinderen op de laatste plek komen. Het betekent dat jij jezelf niet meer standaard als laatste zet.
Wat wil jij je kinderen voorleven?
Wil je voorleven dat het leven een race is en dat je altijd door moet. Dat je vooral moet volhouden.
Of wil je laten zien dat het oké is om voor jezelf te kiezen. Ook als de was een keer blijft liggen. Ook als de kinderen een filmpje kijken en jij even gaan mediteren. Of als je tijdens het koken niet beschikbaar bent voor honderd mama’s tegelijk,
maar een muziekje opzet.
Ik zeg hier thuis vaak: mama gaat even mediteren. Je weet waar ik zit, maar zolang je arm er niet af valt of er veel bloed is, hoef je me niet te storen.
Twintig minuten, meer is het niet. Maar daardoor leren ze dat als ik momenten voor mezelf neem, zij dat ook mogen doen.
Klein beginnen: zo zorg je goed voor jezelf
Voel eens wat er gebeurt als je regelmatig iets kleins voor jezelf kiest. Als mediteren niet jouw ding is, dan lees je tien minuten de krant of staar je uit het raam met een kop koffie of thee. Wat zou het voor jou betekenen als dit normaal wordt en je daarna weer met energie en plezier verder kan gaan.
Dat is wat er gebeurt als je voor jezelf kiest.
Ja, dat is soms spannend. Want er zitten overtuigingen in ons hoofd die zeggen dat we er altijd moeten zijn voor anderen of dat nee zeggen niet mag. Maar die overtuigingen zijn niet de waarheid. Je kunt ze leren herkennen en vervolgens steeds vaker kiezen voor wat jij nodig hebt.
Jij weer aan het stuur van je leven
Voel je nu: ja, dit wil ik anders. Ik wil mezelf weer op één zetten. Ik wil mijn leven bewust leven, in plaats van geleefd worden.
Begin dan klein. Je hoeft niet te wachten tot het rustiger wordt, tot je kind uit huis is of als alles af is.
Plan vandaag iets in dat alleen voor jou is. Al is het maar tien minuten.
Denk aan een kop koffie in de zon (zonder telefoon), een wandeling in de wijk of even alleen zitten en niets doen. Het hoeft niets speciaals te zijn, ieder momentje is waardevol.
Want als jij jezelf steeds uitstelt, kan het zomaar gebeuren dat je over een paar jaar nog steeds wacht op dat moment waarop het eindelijk rustiger wordt.
Wordt je nu overgenomen door stemmetjes die vinden dat je echt die tijd voor jezelf niet kan of mag nemen?
