Ik had een mooi gesprek met een mede-onderneemster over hoe je schuldgevoel als moeder opspelen wanneer je het gevoel hebt dat je niet voldoet aan verwachtingen. Ze gaf aan dat ze ivm vanalles dit jaar geen uitgebreide high-tea had geregeld op eerste paasdag, terwijl ze dat eigenlijk altijd deed sinds de kinderen klein waren. Haar pubers waren teleurgesteld. Logisch, want ze misten een stukje traditie. Alleen: het zijn ondertussen pubers. Pubers die prima zelf boodschappen kunnen doen om die high-tea te regelen. Toch voelde ZIJ zich schuldig.
Veel moeders ervaren schuldgevoel, vooral als ze het gevoel hebben dat ze niet voldoen aan verwachtingen. Of die verwachtingen nu van henzelf zijn, of van hun gezin. Maar waar komt dat schuldgevoel eigenlijk vandaan?
Waarom je schuldgevoel tijdens feestdagen sterker kan worden
Verwachtingen rond feestdagen kunnen onbewust veel druk geven. Denk aan een perfecte paasbrunch of een kerstfeest waarbij iedereen gezellig doet, spelletjes doet en kletst. Dus vooral niet: dat je puber boven op zijn kamer zit of liever met haar vrienden een koffietje gaat doen…
Dat schuldgevoel komt meestal voort uit verwachtingen. Niet alleen van je gezin, maar vooral van jezelf. Want jij kent dat stemmetje in je hoofd dat maar blijft tetteren. Dat wil dat het gezellig is en ‘zoals het hoort’. Je mist niet alleen de high tea, maar je moet ook afscheid nemen van een stukje van hoe het vroeger was.
Want je kind wordt ouder en daarmee veranderen ook de dingen die je samen doet. Tijdens de feestdagen merk je dit extra, omdat er vaak meer vaste tradities en verwachtingen zijn. Waar je kind vroeger gewoon meeging in de plannen, krijgt het steeds meer een eigen leven. Eigen wensen. Dat kan best even slikken zijn.
Wat is voor jou belangrijk en wat is voor je puber belangrijk?
Hoewel wat anderen willen belangrijk is, is het heel belangrijk om jezelf eerst een belangrijkere vraag te stellen: wat heb ik op dit moment nodig? Want je mag helder krijgen wat jij nodig hebt.
Heb je de energie om de uitgebreide high tea te organiseren die je puber verwacht of heb je rust en eenvoud nodig?
Maar daar stopt het niet. Je puber heeft tegenwoordig namelijk een eigen wil en eigen behoeften 😉
Is de high tea voor jou een belangrijke traditie en niet voor je puber? Of is het juist andersom, vindt je puber het belangrijk, maar wil jij niet alleen alles moeten organiseren? Ga dan met elkaar in gesprek.
Ik vind dit belangrijk, hoe zit dat voor jou? En kunnen we een manier vinden waarop we rekening met elkaar kunnen houden?
Is het voor jou niet onderhandelbaar dat je kind mee gaat naar oma met pasen (of kerst, Eid al-Fitr of Chanoeka)? Focus daarop en ga met dat in je hoofd het gesprek aan. Geef aan: ik vind dit heel belangrijk, wat is voor jou belangrijk? En kunnen we de manier vinden dat we dat samen kunnen brengen?
Wat gebeurt er als je tóch over je grenzen gaat?
Veel moeders kiezen er toch voor om door te gaan. Om te doen wat er verwacht wordt, of door te drukken waardoor gedoe ontstaat.
Maar tegen welke prijs?
- Je raakt uitgeput, moe van de discussies
- Andere belangrijke dingen blijven liggen
- Je ervaart meer stress dan plezier
De vraag is dus niet alleen: wat verwachten anderen?
Maar ook: ben je bereid de consequenties van die keuze te dragen? Want kiezen voor de verwachting van de ander, is niet kiezen voor jezelf.
Je puber heeft inmiddels andere behoeften en mogelijkheden. Daarover in gesprek gaan is lastig, maar wel nodig zodat je allebei je verwachtingen kan aanpassen.
De sleutel ligt niet in het loslaten van verwachtingen, wel in het opnieuw bekijken ervan. Je kind is veranderd. Jij bent veranderd. Misschien veranderen de verwachtingen ook mee.
En daarin is ook heel belangrijk om te durven staan voor je keuze. Ook als iemand daarvan baalt.
Cijfer jezelf niet weg, maar maak de ander ook niet verantwoordelijk voor jouw verwachtingen
Je hoeft jezelf niet te verdedigen of uit te leggen. Je mag aangeven wat voor jou belangrijk is en open staan voor wat voor de ander belangrijk is. Blijf in gesprek, dan wordt het makkelijker om trouw te blijven aan jezelf.
