Mijn verhaal van me niet goed genoeg voelen

Je voelt je niet goed genoeg. Maar dat stemmetje heeft niet altijd gelijk.

Er is vaak een stemmetje dat op de achtergrond meepraat.
Een stem die zegt dat je het niet goed genoeg doet. Dat je beter je best moet doen. Dat je anders had moeten reageren.

Voor veel vrouwen voelt dat als de waarheid.

Maar wat als dat niet zo is?

Het stemmetje dat alles persoonlijk maakt

Dat stemmetje ken ik goed.

Er was een tijd dat ik alles naar mezelf toetrok.
Als iemand een vraag stelde over iets wat ik had gedaan, dacht ik meteen: zie je wel, ik heb het niet goed gedaan.

Zelfs als die ander gewoon nieuwsgierig was.

En dat is wat een laag zelfbeeld doet.
Het kleurt hoe je kijkt. Naar situaties, naar anderen, en vooral naar jezelf.

Je bent niet je fouten

Wat er vaak onder zit, is deze overtuiging:

Als ik iets fout doe, ben ík fout.

En dan wordt alles zwaar.
Elke opmerking. Elke blik. Elke situatie.

Terwijl het in werkelijkheid veel eenvoudiger is:

Je kunt iets doen wat niet handig was, zonder dat dat iets zegt over wie je bent.

Het verschil zit niet in het stemmetje, maar in wat je gelooft

Dat stemmetje is bij mij niet ineens verdwenen.

Het komt soms nog steeds op.
Maar ik geloof het niet meer.

Ik kan het zien, kijken waarom het er zit.
En juist dat geeft ruimte.

Ruimte om te voelen: dit is niet de waarheid.

Het kan anders

Je hoeft je niet altijd goed te voelen om goed genoeg te zijn.

Je mag een rotdag hebben.
Je mag twijfelen.
Dat maakt je geen minder mens.

Ik weet hoe het is om je structureel niet goed genoeg te voelen.
En ik weet ook dat het anders kan.

In mijn podcast deel ik mijn eigen verhaal van dit stemmetje en hoe het me soms nog beperkt.