Accepteren wat er is: waarom acceptatie geen opgeven is

Wat iedereen altijd zegt en waar ik ergens een beetje jeuk van krijgt, is dat je moet accepteren wat er is. Want echt, rot op, ik ga toch niet accepteren dat ik me rot voel of iets wil veranderen?

Maar in de afgelopen jaren is mijn visie hierop veranderd. Ik snap nu wat er bedoeld wordt, waar ik eerst de nuance niet meekreeg. Omdat ik me kan voorstellen dat dit niet iets is waar alleen mijn hoofd last van had, probeer ik het hier woorden te geven, zodat ook jij dit écht kan begrijpen.

Accepteren wat er is voelt vaak als opgeven

Accepteren wat er is hangt vaak samen met het gevoel dat je moet accepteren dat dingen zo blijven. Het wordt verwart met berusting. En niets is minder waar. Accepteren wat er is betekent niet dat je niet wilt dat dingen anders zijn.

Verandering begint bij accepteren wat er nu is

Je kunt pas iets veranderen als je erkent waar je nu staat. Daar gaat het accepteren over. Een paar voorbeelden:

-          Je gaat pas kiezen voor verandering van je leefstijl als je accepteert dat je nu te zwaar bent.

-          Je gaat pas op zoek naar een nieuwe baan als je accepteert, echt accepteert, dat dit het niet meer voor je is

-          Maar ook: je kan pas op zoek naar dat wat je mist in je leven, als je accepteert dat het nu niet is zoals je wilt.

Acceptatie is dus geen eindpunt, maar een startpunt.

Accepteren wat er is in relaties en persoonlijke groei

En accepteren werkt op alle vlakken. Ik mag accepteren dat ik mijn eigen (spirituele) pad te lopen heb. Dat ik niemand in mijn omgeving mee kan trekken op dat pad, mar dat ze er zelf voor moeten kiezen. Ik kan inspireren, niet forceren. Dit betekent niet dat ik opgeef, dat is accepteren wat er is en dat het niet aan mij is, zonder strijd.

Wat acceptatie écht betekent

Acceptatie is erkennen wat er nú is.

Zonder oordeel

Zonder iets te willen fixen.

Want weet je, er iets niets te fixen. Want er is niets mis met jou. Er is niets kapot.

Accepteren wat er is in het dagelijks leven

Dat ik niet iedere dag mijn meditaties doe vind ik jammer, maar ik accepteer dat het zo is en dat het op dit moment even niet lukt. Zonder mezelf te veroordelen of te gesselen, zonder op wilskracht te zorgen dat het anders wordt. Betekent dat dat ik het niet wil veranderen en niet iedere dag wil mediteren? Helemaal niet, graag zelfs. Want ik weet wat het me brengt als ik WEL kies voor mediteren. Maar life happens en dan lukt het gewoon niet altijd. Juist doordat ik accepteer wat er is, ontstaat er ater ruimte om het wél anders te doen.

Acceptatie creëert ruimte voor verandering

Ik ben goed zoals ik ben, ook met mijn imperfecties, irritaties en vermoeidheid.. Met mijn iets teveel willen controleren en verlangen naar meer rust. Als ik me hieraan kan overgeven, dit van mezelf kan accepteren, dan ontstaat er ruimte. Ruimte om andere keuzes te maken. Ruimte om te groeien. Ruimte om met zachtheid naar mezelf te kijken.

Acceptatie en verandering horen bij elkaar

Je kunt accepteren dat je nu niet staat waar je wilt staan (in je energie, je moederschap, je lichaam, je baan, je leven) én tegelijkertijd kiezen voor verandering. Accepteren wat er is en veranderen sluiten elkaar niet uit. Ze horen bij elkaar, versterken elkaar.

Werken vanuit acceptatie

Vanuit deze acceptatie werk ik. Omdat je geen foutje bent. Omdat je niet gefixt moet worden. Je bent niet stuk en ik hoef je niet te repareren. Samen kijken we naar waar je nu staat. Vanuit die situatie kan ik de blokkades die er zijn ontstaan in je leven zien. De blokkades die ervoor zorgen dat de energie niet kan stromen, dat je alles wilt controleren of dat je leven onvoldaan voelt. Zodat dat los kan komen en er ruimte ontstaat voor de nieuwe energie.

Vertrouwen op wat eraan komt

Dit jaar voelt groots. Niet omdat het nu niet goed is. Niet omdat alles anders moet, maar juist omdat ik kan accepteren wat er nu is. Daardoor voel ik de onderstroom van verandering al aankomen. Dat is spannend, want een deel van mij wil het naar me toe trekken, forceren, veranderen wat er nu is. Maar ook ik mag soms in de hangmat van vertrouwen gaan hangen en accepteren dat het nu nog niet is, maar dat ik het voel aankomen.