Is dit het nou? Over leven of overleven en het verlangen naar méér

Is dit het nou? Hoewel we het niet snel zullen toegeven, is dit een vraag die veel mensen zich op een bepaald moment in het leven stellen. Dat je wakker wordt en je de dag voor je bekijkt. Met kinderen die klaargemaakt en weggebracht moeten worden, de zoveelste (thuis)werkdag en ’s avonds clubjes waar je als taxi naartoe moet rijden. En dat je denkt “is dit  het nou?”. Is dit waar ik van droomde toen ik een klein meisje was, is dit hoe ik de rest van mijn leven wil doorbrengen. In een limbo van moetjes en dingen die geregeld moeten worden, zonder dat je echt kan doen waar je zelf gelukkig van wordt.

Het is een vraag die samenhangt met een stukje schuldgevoel. Want als je dit denkt, doe je dan recht aan hoeveel je van je kinderen houdt? En het voelt egoïstisch, want er zijn zoveel mensen die het slechter hebben dan jij. Met je goede baan, leuke partner en lieve kinderen. Dat gevoel van onvervuld zijn, dat is dan toch niet zo heel erg belangrijk?

In deze blog wil ik je meenemen in een persoonlijk verhaal. Mijn verhaal. Wellicht komt het je bekend voor en steek ik je hiermee een hart onder de riem, want het kan echt veranderen!

Is dit het nou? De baan van mijn dromen en toch knaagt er iets

Jarenlang werkte ik aan de universiteit. Ik was gepromoveerd en had een plek als universitair docent. Een vaste aanstelling. Al met al een top plek waar mensen een moord voor zouden doen (leuke woordspeling, want ik ben criminologisch onderzoeker). Ik zat op de plek waar ik als student van droomde. De combinatie van lesgeven, onderzoek doen, samenwerken met inspirerende collega’s. En om enige twijfel hierover weg te nemen: ik hield van mijn werk. Ik was er goed in. Ik gaf met plezier les en deed mooi onderzoek. 

En toch…Toch kwam de vraag waarmee ik deze blog begon vaak in mijn hoofd voorbij: is dit het nou? Niet uit ondankbaarheid, niet omdat het “niet goed genoeg” was. Maar omdat er diep vanbinnen een stemmetje zat dat wist: dit is niet alles wat het leven mij te bieden heeft.

Waarom harder werken geen antwoord is op “is dit het nou”

Wat ik toen ergens al voelde – en nu pas echt begrijp – is dat het antwoord niet zat in:

• nóg harder werken

• nóg beter presteren

• nóg hoger klimmen op de academische ladder

De oplossing lag niet in mijn werk, niet in mijn partner of mijn kinderen. Het lag in mij. Een deel van mij, mijn hart en ziel, wilden iets anders dan dit rationele academische pad dat ik als persoon had gekozen. Een stuk van mij wist dat er ik iets te doen had wat vanuit mijn hart kwam, niet alleen uit mijn hoofd.

Terugkijkend zie ik dat ik vooral aan het overleven was. Doen wat hoort en wat er gevraagd wordt. Doen wat verwacht wordt. Ik had alles op papier op orde, maar ondertussen raakte ik mezelf iedere dag een beetje meer kwijt.

Van overleven naar leven – luisteren naar je hart

Waar mijn hart en ziel om vroegen was niet om meer succes, grotere onderzoeken en meer geld. Wat mijn hart wilde was weer dansen en zingen. Plezier hebben in het leven. Misschien, ergens diep vanbinnen, me weer levend voelen in plaats van alleen maar overleven. Hoewel mijn hoofd vond dat ik geen recht had om dat te denken, laat staan dat te zeggen. Want ik had toch alles wat mijn hartje begeerde? Waarom zou ik daar iets aan willen veranderen?

Toch koos ik om weg te gaan bij de universiteit. Hoewel lang niet iedereen in mijn omgeving die beslissing begreep. En ik begreep ook dat ze dat niet begrepen, want hoe kan je zoveel veiligheid en financiële zekerheid opgeven voor iets waarvan je nog niet weet wat het je gaat brengen?

Toch heb ik nooit spijt gehad van mijn keuze. Ik weet nu hoe groot het verschil is tussen overleven en leven. Hoe het voelt om keuzes te maken vanuit mijn hart. Om iets nieuws te creëren vanuit afstemming en bezieling. Maar weet je, dat betekent niet dat die stemmetjes die zeggen dat het anders moet weg zijn. Nog steeds wordt ik wel eens wakker met het stemmetje is dit het nou? Maar niet vanuit twijfel. Niet vanuit het gevoel beperkt te zijn in wat ik doe. Ik zie het nu als een kans. Als een kans om dingen anders te doen. Om achter het gordijn van het vertrouwde te kijken naar hoe dingen ook zouden kunnen zijn. Als uitnodiging om te blijven groeien.

De vraag “is dit het nou” als begin van groei

Wat ik steeds duidelijker zie, niet alleen in mijn eigen leven, maar bij alle vrouwen die ik mag begeleiden, is dat als je je leven leeft vanuit jouw waarheid, de mogelijkheden eindeloos zijn. En als je dit doet, dit leeft, dan leef je dit ook voor aan je kinderen en de mensen om je heen. Waardoor je hen de kans geeft om eindeloos te groeien.

Is dit het nou? Dan is dit mijn uitnodiging aan jou

Als jij dit leest en denkt: ja, dit herken ik! Weet dan dat het geen zwakte is om soms te denken “is dit het nou”. Je mag het zien als signaal dat er iets wil groeien. Het is een kans op “is dit wat er kan ontstaan!” Misschien is het zaadje al geplant. Misschien ligt het nog onder de sneeuw (als ik dit schrijf hebben we een paar prachtige sneeuwdagen <3) te wachten op de eerste zonnestralen van de lente.

Als je dit leest en denkt “ja… is dit het nou?”, weet dan dat je hier niet alleen in bent. Want ook al heb je op papier alles op orde, als je jezelf bent kwijtgeraakt in het proces, dan is geeft het nooit de voldoening die je zoekt.

Voel je dat je van overleven naar leven wilt bewegen, maar nog niet weet hoe? Stuur me gerust een bericht. Dan kijken we samen wat er in jou wil groeien.

Als je meer wilt weten, in een andere blog schrijf ik uitgebreider over wanneer een healing helpend is – en wanneer juist niet.